3-3. Wymiary ciała ludzkiego jako czynnik determinujący strukturę przestrzenną obiektu technicznego

Rodzaje zasięgów:

• Zasięg normalny:
• • Ruch przedramienia względem łokcia.
  • Przestrzeń między wysokościami barkową a łokciową.
  • Najdogodniejsza strefa pracy, zwłaszcza w pracy oburęcznej.

3-3. slajd 5

• Zasięg maksymalny :
• • Ruch wyprostowanego ramienia względem barku.
  • Tworzy czaszę przestrzenną – granice manipulacji bez pochylania tułowia.
  • Opisany w normie PN-80/N-08001.

3-3. slajd 6

• Zasięg wymuszony :
  • Przekracza zasięg maksymalny, wymaga ruchu tułowia.
  • Fizjologicznie niekorzystny.
  • Standard PN-EN 1005-4: określa dopuszczalne kąty pochylenia.

3-3. slajd 7

Strefy funkcjonalne (wg ISO):

• Zielona – zasięg normalny, często używane elementy.
• Żółta – zasięg maksymalny, rzadziej używane elementy.
• Czerwona – poza zasięgiem maksymalnym, elementy pomocnicze.

3-3. slajd 8

Przestrzenne granice pracy:

• Głębokość pola pracy:
• • Zasięg maksymalny (5. centyl): ok. 50 cm od brzegu blatu.
  • Zasięg optymalny: ok. 30 cm.
• Można samodzielnie wyznaczyć zasięgi na papierze – metodą łuku z pisakiem.

3-3. slajd 9

Wysokość pola pracy:

• Dostosowana do wysokości łokciowej.
• Zależy od typu pracy:
• • Normalna praca ręczna: 75 mm poniżej łokcia.
  • Precyzyjna praca: wyższe położenie.
  • Praca z użyciem siły: niższe położenie.
• Slajdy i nomogramy przedstawiają zalecane wysokości i zakresy regulacji dla różnych pozycji i zadań.

3-3. slajd 10

3-3. slajd 11A

3-3. slajd 11B

3-3. slajd 12

Programy wspomagające:

• ErgoBOX – narzędzie do projektowania z uwzględnieniem danych centylowych.

Kroemer (3-3. slajd 13) :

• Przedstawia optymalne i maksymalne strefy pracy kończyn w pozycji siedzącej i stojącej.

3-3. slajd 13