7-2. Prakseologiczne ujęcie projektowania układów antropotechnicznych

Identyfikacja potrzeb (IP)

• Ustalanie czyje potrzeby mają być brane pod uwagę.
• Hierarchizacja potrzeb wg kryteriów: społecznych, ekonomicznych, technicznych, politycznych.
• Użycie prognoz (społecznych, technicznych itd.) w ocenie przyszłych potrzeb.

Przygotowanie produkcji (PP)

• Tu odbywa się projektowanie: tworzenie modeli, konstrukcji, procesów.
• Koncepcje techniczne nie mogą być ograniczone zbyt wczesnymi założeniami.
• Projektowanie to proces heurystyczny – nie w pełni algorytmizowalny.

Eksploatacja (EP/EW)

• Najważniejsza faza PPR – to w niej realizuje się cel istnienia wytworu.
• Obejmuje:
  • Użytkowanie (U) – zaspokajanie potrzeb,
  • Obsługiwanie (O) – zapewnienie gotowości technicznej,
  • Zasilanie (Z) – dostarczanie energii, informacji i materiałów.
• Tradycyjne podejście skupia się tylko na konfiguracji: człowiek-operator, pomijając inne konfiguracje antropotechniczne (np. ratownik-obiekt techniczny).

7-2. slajd 3

Likwidacja wytworu (LW)

• Ostatnia faza, często pomijana na etapie projektowania.
• Brak planowania skutecznej utylizacji = zagrożenie ekologiczne.
• Ochrona środowiska powinna zaczynać się już na etapie projektu.