6-2. Elektryczność statyczna i energia elektryczna

Wymaga się, by urządzenia elektryczne nie stwarzały też innych zagrożeń, wśród których wymienić należy mechaniczne.

Przykładowo mogą je stwarzać ostre krawędzie (np. obudowy, pokrywy, klosza, dostępnego narzędzia), które mogą przy dotknięciu powodować uraz o charakterze mechanicznym, jak skaleczenia czy obcięcia części ciała - dlatego powinny być w miarę możliwości stępione, a ruchome elementy zamknięte w obudowie lub umieszczone za osłoną o odpowiedniej konstrukcji. Inną grupą elementów są wszelkie przedmioty o znacznej masie, jak: oprawy oświetleniowe, latarnie, obudowy, itp. fragmenty urządzeń - które mogą niespodziewanie opaść (np. przy zerwaniu podczas podnoszenia dźwigiem, przy występowaniu niekorzystnych warunków atmosferycznych) lub przewrócić się (np. skorodowane słupy) - powodując przygniecenie człowieka. Zapobiegać temu można przestrzegając przy budowie urządzeń zastosowania odpowiednich materiałów oraz rygorystycznie kontrolując podczas eksploatacji stan techniczny kluczowych elementów.

Natomiast w przypadku urządzeń będących maszynami (tzn. posiadających ruchome elementy, jak np. napędy) - jako wyrobów występujących samodzielnie lub przeznaczonych do zainstalowania, np. w budynku – formułuje się specyficzne wymagania [A2.8][N.97]. Przykładowo w odniesieniu do maszyn do zastosowań przemysłowych wymaga się w szczególności, by [N.41]:

• sposób ich przyłączenia do źródła zasilania zapewniał możliwość odłączenia izolacyjnego (np. za pomocą odpowiedniego rozłącznika czy niekiedy zestawu wtyczka-gniazdo), umożliwiającego także zapobiegnięcie niezamierzonemu uruchomieniu,
• były wyposażone w odpowiednio skonstruowany układ sterowania, odporny na występowanie zakłóceń, a zapobiegający możliwości samorozruchu napędów przy powrotach napięcia zasilania po jego wcześniejszym zaniku,
• były odporne na odwrócenie kierunku wirowania napędów (gdy stwarza to zagrożenie) wskutek zamiany kolejności następstwa faz zasilania – co dotyczy maszyn mobilnych przyłączanych wtyczką do gniazda trójfazowego,
• dysponowały elementami sterowniczymi do celowego uruchamiania napędów oraz ich zatrzymania roboczego, a także – w zależności od wyników oceny ryzyka – urządzeniami do awaryjnego zatrzymania niebezpiecznego ruchu czy wyłączenia napędów,
• było zapewnione oświetlenie robocze istotnych elementów (np. stref roboczych, miejsc prowadzenia konserwacji),
• w zależności od specyfiki, istniała możliwość odłączenia do celów konserwacji całego wyposażenia elektrycznego lub jego fragmentów.

Zatrzymanie awaryjne

(rysunek 51)

Rys. 51.